Uppljómun og sameining í kærleika

Ferðalag mitt hér í jarðarskólanum mun seint teljast það sem ég hefði áður kallað “eðlilegt” en hvað vissi ég svosem um hver mín örlög yrðu þegar ég mætti hingað til jarðar galvösk, tilbúin í ný ævintýri. Ævintýri er ekki einu sinni réttnefni, það er ekki til réttnefni á það sem ég hef upplifað og held áfram að upplifa. Orðaforði tungumálsins er ekki nógu stór til að ná utanum það allt, það eru ekki til orð yfir það.

Ég vissi alltaf sem barn að mér væri ætlað stórt hlutverk í þessu lífi, en hversu stórt hlutverk mér var ætlað vissi ég ekki, enda hefði engin lifandi sál getað trúað því sem ég nú veit og skil og samt veit ég og skil ekki nema brotabrot af þeirri dýpt sem alheimurinn er. Því meira sem ég veit því minna veit ég í rauninni. Dýptin sem býr í mér gerir það að verkum að ég á oft erfitt með að koma orðum að því sem ég vil segja nema vanda til verka, stundum er það því ég finn ekki orðin eða get ekki gefið skýringar á hlutum sem eru nógu einfaldar fyrir meðalmanninn að skilja. Fyrir mig að fara til baka í hugmyndir og hugtök sem var einfaldara að skilja og koma frá sér þegar mitt innra hefur margfaldað flækjustigið og fjölgað hugtökum og hugmyndum svo um munar í gegnum sjálfsvinnu og sjálfsuppgötvun er áskorun sem ég er að læra inn á.

Ég hef verið á ykkar stoppistöð svo ég veit hvaðan þið eruð að koma og ber mikla virðingu fyrir þeim stað sem þið eruð á, ég sjálf óx áfram frá einni stoppistöð yfir á þá næstu og næstu og næstu… ég valdi mér það hlutverk að vaxa, heila mig og læra og gera það mjög hratt í þessu lífi og nú má segja að ég sé að upplifa afraksturinn. Dýptin innra með mér samsvarar sér ekki lengur með því sem ekki er á sama dýpi (tíðni) en að sama skapi hjálpar það mér að skilja hvaðan allir eru að koma og auðveldar mér að hjálpa öðrum að skilja hvar þau eru staðsett og hverjir möguleikar þeirra eru til vaxtar og dýpkunar á sálarþróun innan þessa veruleika sem við búum í, að geta lesið í ólíkar aðstæður og orku einstaklinga og hreint og klárt fundið innra með mér hvað er að veltast um. Þvílík Guðs gjöf sem það er.

Hver einstaklingur er á vegferð sem er hönnuð algerlega fyrir hann/hana og því hefur það aldrei verið í hlutverki mínu að skrifa í stein hver framtíð þeirra er og það mun ég aldrei gera, öllu heldur að leiðbeina og spyrja spurninga sem leiða einstaklinginn að sínum eigin sannleika. Því krafturinn er alltaf þinn og vegferðin aðeins þín ábyrgð.

Ég upplifi kærleika mjög djúpt, kærleika og ást sem ekki er hægt að færa í orð til alls sem er. Þó að ég velji að halda mig til hlés frá fólki þýðir það ekki að mér þyki ekki vænt um það og elski af öllu hjarta. Mér hefur verið falið að gefa fólki rými til að finna sinn eigin sannleika en leita til mín þegar þess þarf með og það er gert í kærleika og virðingu fyrir ykkur og ykkar vegferð. Það er ekki mitt að skipta mér af ykkur og ykkar vexti nema það sé ykkar bón að fá aðstoð og álit en á sama tíma mun ég aldrei fela hver ég er og ef innsæi mitt kallar eftir því að ég opni munninn í samræðum og færi annað sjónarmið mun ég svo sannarlega gera það því það gagnast öllum í vexti að skoða fleiri sjónarmið og vinkla hlutum á annan hátt, það er þroskandi.

Við erum að ganga í gegnum stórar og miklar breytingar, þær stærstu í þessu lífi. Þó að hver og einn þurfi að ganga eigin veg er mikilvægt að muna að það má sækja í stuðning á meðan þörf er á því, það getur styrkt þig í því sem þú upplifir og hughreist þig á þinni vegferð sem er ekki alltaf dans á rósum. Þörfin fyrir stuðning mun svo með tímanum dala og allt sem þú lærir og upplifir kemur frá þínu innra musteri. Sameining er að eiga sér stað þar sem við áttum okkur á því hvaðan við komum og að við erum öll eitt – Við erum í því hlutverki að hjálpa hvort öðru að finna kjarnann okkar (Guð), sameinast í kærleika og ganga saman heim.

Ljós og friður

Eva Karen

13.júní 2024